น้องแป้ง นักเปียโนผู้พิการทางสายตา
ผู้พิชิตแชมป์ในเวที The International Piano Festival
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น นี่เป็นวลีอมตะที่อธิบายให้เห็นถึงที่มาของความสำเร็จของ "น้องแป้ง" -อุบลวรรณ เปียแก้ว นักเปียโนรุ่นเยาว์
ผู้มีความพิการทางสายตา ผู้คว้ารางวัล Maple Award จากการแข่งขัน
The International Piano Festival ครั้งที่ 2 สำหรับผู้พิการ ที่เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ด้วยการบรรเลงเปียโนในบทเพลง Beautiful Canada ที่เธอ
เรียบเรียงขึ้นเอง
แป้งเล่าว่า เธอเริ่มฝึกเล่นเปียโน ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ คุณแม่พาแป้งไปฝึกเรียนเปียโนเพื่อพัฒนาทักษะการใช้มือเพื่อชดเชยกับความสามารถในการมองเห็น
และนั่นเองที่ทำให้แป้งได้สัมผัสกับความไพเราะ และมีเสน่ห์ของเสียงเปียโน
เส้นทางนักเปียโนของแป้งนั้น เธอต้องใช้ความมานะ พยายามมากกว่าคนอื่นๆ ทั่วไป บางเพลงที่ยาก ครูผู้สอนจะต้องเล่นโน๊ตครั้งละ 3 -4ตัวให้แป้งฟังแล้วจับมือเธอวางบนคีย์เพื่อเล่นตาม เป็นเช่นนี้จนกว่าจะต่อเพลงจนจบ แต่แป้งก็เคยไม่ย่อท้อ ยิ่งช่วงที่มีการประกวด แป้งจะฝึกซ้อมอย่างหนักไม่ยอมลุกไปไหน บางครั้งก็นานถึง 5 ชั่วโมง แป้งบอกว่าหากเธอจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ก็คงจะเป็นจริงแค่เพียง 1%
ส่วนอีก 99% คือความเพียรพยายาม แป้งเชื่อว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เราไม่ย่อท้อ
เราก็สามารถประสบความสำเร็จได้
สำหรับแป้งแล้ว เธอไม่เคยคิดเลยว่าความพิการทางสายตาเป็นอุปสรรคต่อการเล่นดนตรี และการใช้ชีวิตของเธอ แต่มองว่าเป็น ความยาก ที่เพิ่มเข้ามาอีกเล็กน้อยในชีวิตเท่านั้น แป้งขยายความในประเด็นนี้ไว้อย่างน่าสนใจว่า
เป็นความยาก ซึ่งเมื่อเรามองหาวิธีแก้ไขปัญหาอย่างสนุกสนานบวกกับความใจเย็น และความตั้งใจจริงแล้วก็จะก้าวข้ามมันไปสู่ความสำเร็จได้
ปัจจุบัน แป้งกำลังเรียนอยู่ชั้นปี 3 แขนงวิชาดนตรีปฏิบัติ เปียโน วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และฝันว่าเมื่อเธอเรียนจบแล้วจะได้ไปศึกษาต่อยังประเทศออสเตรีย ดินแดนต้นกำเนิดของอัจฉริยะดนตรีคลาสสิคอย่างโมสาร์ต
ผู้พิชิตแชมป์ในเวที The International Piano Festival
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น นี่เป็นวลีอมตะที่อธิบายให้เห็นถึงที่มาของความสำเร็จของ "น้องแป้ง" -อุบลวรรณ เปียแก้ว นักเปียโนรุ่นเยาว์ผู้มีความพิการทางสายตา ผู้คว้ารางวัล Maple Award จากการแข่งขัน
The International Piano Festival ครั้งที่ 2 สำหรับผู้พิการ ที่เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ด้วยการบรรเลงเปียโนในบทเพลง Beautiful Canada ที่เธอ
เรียบเรียงขึ้นเอง
แป้งเล่าว่า เธอเริ่มฝึกเล่นเปียโน ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ คุณแม่พาแป้งไปฝึกเรียนเปียโนเพื่อพัฒนาทักษะการใช้มือเพื่อชดเชยกับความสามารถในการมองเห็น และนั่นเองที่ทำให้แป้งได้สัมผัสกับความไพเราะ และมีเสน่ห์ของเสียงเปียโน
เส้นทางนักเปียโนของแป้งนั้น เธอต้องใช้ความมานะ พยายามมากกว่าคนอื่นๆ ทั่วไป บางเพลงที่ยาก ครูผู้สอนจะต้องเล่นโน๊ตครั้งละ 3 -4ตัวให้แป้งฟังแล้วจับมือเธอวางบนคีย์เพื่อเล่นตาม เป็นเช่นนี้จนกว่าจะต่อเพลงจนจบ แต่แป้งก็เคยไม่ย่อท้อ ยิ่งช่วงที่มีการประกวด แป้งจะฝึกซ้อมอย่างหนักไม่ยอมลุกไปไหน บางครั้งก็นานถึง 5 ชั่วโมง แป้งบอกว่าหากเธอจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ก็คงจะเป็นจริงแค่เพียง 1% ส่วนอีก 99% คือความเพียรพยายาม แป้งเชื่อว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เราไม่ย่อท้อ
เราก็สามารถประสบความสำเร็จได้
สำหรับแป้งแล้ว เธอไม่เคยคิดเลยว่าความพิการทางสายตาเป็นอุปสรรคต่อการเล่นดนตรี และการใช้ชีวิตของเธอ แต่มองว่าเป็น ความยาก ที่เพิ่มเข้ามาอีกเล็กน้อยในชีวิตเท่านั้น แป้งขยายความในประเด็นนี้ไว้อย่างน่าสนใจว่าเป็นความยาก ซึ่งเมื่อเรามองหาวิธีแก้ไขปัญหาอย่างสนุกสนานบวกกับความใจเย็น และความตั้งใจจริงแล้วก็จะก้าวข้ามมันไปสู่ความสำเร็จได้ปัจจุบัน แป้งกำลังเรียนอยู่ชั้นปี 3 แขนงวิชาดนตรีปฏิบัติ เปียโน วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และฝันว่าเมื่อเธอเรียนจบแล้วจะได้ไปศึกษาต่อยังประเทศออสเตรีย ดินแดนต้นกำเนิดของอัจฉริยะดนตรีคลาสสิคอย่างโมสาร์ต